Carlijne, 26 juni 2008
Nederland Velden

Terug in Nederland

Mijn stage zit erop. Ik kan niet geloven hoe snel het afgelopen half jaar voorbij is gevlogen, alsof ik er zelf niet eens bij was! Het is echt een leerzame tijd geweest, maar eerst heb ik nog wat dingetjes te vertellen

Ik moet toch echt even vertellen hoe ze op Mallorca een APK keuring doen. Nou, het duurde dus alweer een uur voordat Steffie en ik gevonden hadden waar ze dat deden, maar het lukte.
Ik wilde zo onderhand mijn autosleutels al aan iemand afgeven, toen bleek dat we in de auto moesten blijven zitten. Je moest door een soort van wasstraat rijden, met 3 stops. Bij de eerste stop moest je toeteren, de lichten aanzetten, knipperlicht etc. (beetje wat je op je rijexamens ook moest doen). Bij de 2e stop werd de auto aangesloten op een apparaat en moest ik remmen met de handrem en de gewone rem. En bij de 3e stop, waar de jongen gewoon uit zijn neus stond te vreten, werd de auto van onderen bekeken. En dat was het. In 10 minuten was je daar doorheen en kreeg je je sticker voor je voorruit! Weer heel apart, maar leuk om te hebben meegemaakt.

De laatste werkdagen vlogen ook weer voorbij, en mijn laatste dag brak aan. ’s Ochtends in de dagelijkse vergadering werd er onverwachts even ingegooid dat het mijn laatste dag was, waardoor iedereen voor me ging klappen en me kwam bedanken enzo, wel leuk dus. Ik kreeg ook een afscheidscadeautje. Daardoor zat ik al helemaal in de waan dat ik weg moest, maar moest nog de hele dag werken! Aan het einde van de dag moest ik van alle afdelingen afscheid gaan nemen, bij sommige personen was dat toch wel moeilijk moet ik zeggen.

De dag erna gingen Steffie en ik naar Ibiza! ’s Ochtends vroeg de taxi met een overactieve taxichauffeur die ons in de haven afzette. Bij de boot had ik me al iets kleins en kraps voorgesteld maar dat viel echt 100% mee. Het was net een bioscoopzaal, super veel ruimte enzo! Ook de irritante film mocht niet ontbreken, en zo kwamen we de uurtjes wel door.
Eenmaal op Ibiza aangekomen, wisten we eerlijk gezegd niet precies in welke stad we waren, want dat stond niet echt duidelijk aangegeven. Toch een taxi gevonden die ons naar ons hostel zou brengen. Stopt die ineens bij een luxe hotel, “hier is het”. Nou wij dachten al direct, dit klopt niet! Bleek dus dat die chauffeur dat hostel, én de straat niet eens kende. Met een stratenboek, plattegrond en hulp van een maestro hebben we het uiteindelijk toch gevonden. En ook het hostel viel heel erg mee, genoeg ruimte en ook heel schoon, prima dus.
Die dag zijn we nog naar het strand gegaan, ’s avonds lekker uitgegeten en daarna op stap. Blijkt dus dat Sant Antonio bomvol Engelsen zit, en dat alles op hun gericht is! Zeg maar El Arenal voor Engelsen. Toch hebben we ons daar goed vermaakt.
De dag erna zijn we weer naar het strand gegaan en zijn we gaan parasailen! (met een parachute achter een speedboot hangen) We moesten op de boot met een ouder Schots echtpaar waarvan de vrouw het bijna in de broek deed, en een Chinees jongetje met zijn vader. Wij mochten als tweede, en daar gingen we, tot 450 meter hoogte. Het was echt supermooi! Je zag bijna het hele eiland én, we hebben zelfs een rog gespot (of een plastic tas). Toen bleek dat dat Chinees jongetjes met een van ons moest want hij mocht niet alleen, dus mocht ik nog een keertje. Toen we weer werden binnengehaald vond onze speedboot bestuurder het wel grappig om ons even met onze benen en kont door de zee te laten gaan… Was wel verfrissend! De rest van de dag hebben we weer op het strand gelegen, gewinkeld en ’s avonds uitgegeten, de wedstrijd Nederland-Rusland gekeken, en naar het feestje HedKandi in een discotheek gegaan. Daar moest je dan heen in de bus (met allemaal bezopen Engelsen), en in de discotheek stond het ook vol met bezopen Engelsen. En die verpesten dan toch echt de sfeer een beetje, was wel jammer, we vermaakten ons wel heel goed, maar anders was het echt een super vet feestje geweest.
De dag daarna zijn we (met al onze spullen ivm uitchecken) weer op het strand gaan liggen. ’s Avonds zijn we naar Ibiza stad gegaan waar we hebben gegeten en op een terassje hebben gezeten, we moesten daar wachten op de boot die om half 2 ’s nachts vertrok. Die avond was ook de wedstijd Spanje-Italië, maar er was dus echt absoluut geen sprake van feestvreugde. Niemand, op een paar kinderen na, leek blij te zijn dat Spanje won! Echt heel raar dus.
Na nog een paar cocktailtjes te hebben gedronken, moesten we weer op de boot terug naar Mallorca.

De dagen erna had ik nodig om mijn koffer in te pakken, de verkoop van mijn auto te regelen en natuurlijk van de laatste dagen zon en strand genieten. Onze laatste avond stappen was in Arenal, waar we van iedereen afscheid hebben genomen.
Dat viel ook zwaar, we hebben daar zoveel tijd doorgebracht met die mensen, ik vond het echt moeilijk afscheid te nemen en heb dan ook wel een beetje staan te janken.
Op de áller, áller, állerlaatste avond zou ik nog gaan uiteten met mijn huisgenootjes Linda en Jutta, en met Steffie. Helaas kon Jutta niet meer mee, maar het was een gezellige laatste avond. Daarna baalde ik echt dat ik naar huis moest, het leven daar werd gewoon steeds leuker, mooier weer, barbecue seizoen, meer mensen, ook dat ik eindelijk een gezellig Nederlands huisgenootje had… Dus toen Jutta ’s avonds afscheid kwam nemen en ook nog een cadeautje had, had ik weer even een zwaar moment.
Op de dag van vertrek heeft Robbert ons naar het vliegveld gebracht, en daar hield het echt allemaal dus op. We stapten als allerlaatsten het vliegtuig in (met een koffer van 34 kilo en zonder handvat), zaten ook nog op een van de laatste rijen waardoor iedereen ons ook echt zag, en niet te zuinig was met hun verwijtende blikken. Toen ook wij uiteindelijk zaten werd er nog omgeroepen dat we 50 minuten vertraging hadden, iedereen balen maar wij blij dat we nog 50 minuten langer op het eiland waren, maar daarna gingen we toch echt…
Bij aankomst stonden mijn ouders, Marloes, Stan en de ouders van Steffie ons al op te wachten. Het was echt raar weer terug te zijn, na bijna een half jaar tussen de Spanjaarden te hebben gezeten. Een van de dingen waar ik het meeste aan moet wennen, zijn de gele nummerborden! Wat zijn die geel zeg, echt een raar gezicht.

Als ik nu dan zo terugkijk, heb ik echt veel geleerd van mijn stage. Qua werk, cultuur, talen,zelfstandig zijn… Ik zou het zo nog een keer overdoen. Ook veel leuke dingen gedaan, zoals het uitstapje naar Aqualand, parasailen op Ibiza, het stappen in Arenal, de roadtrips...
Ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen van mijn verhalen, voor jullie smsjes, kaartjes, mailtjes, bezoekjes en telefoontjes! Op sommige momenten heb ik daar veel steun aan gehad.
Ik hoop dat jullie het leuk vonden me te volgen het afgelopen halfjaar, ik vond het in ieder geval wel leuk voor jullie mijn avonturen te beschrijven!

Ik heb nog een aantal foto’s die nog online moeten, dat zal ik binnenkort ook doen.
Maar nu kan ik hier ook weer mee afsluiten: tot snel allemaal

Liefs Carlijne

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl